Ο Νικ Κέιβ για τη θλίψη: «Δέκα χρόνια μετά τον θάνατο του Άρθουρ» Ένα γράμμα που έγινε προσευχή ΦΙΛΗΣ ΧΡΥΣΟΥ | Συγγραφέας & Soul Coach©

Filis Chrisou
22 Νοε 2025
διαβάστηκε 3 λεπτά

Έγινε ενημέρωση: 6 Δεκ 2025

Τεύχος #331 / Ιούλιος 2025

Έχουν περάσει δέκα χρόνια από τότε που πέθανε ο γιος σας, Άρθουρ. Τι έχετε μάθει εσείς και η Σούζι όλα αυτά τα χρόνια;

CARLOS, FLORIANÓPOLIS, ΒΡΑΖΙΛΙΑ

Ο νεαρός με ξανθά μαλλιά και τζιν πουκάμισο, που κάθεται μέσα με σοβαρή έκφραση, είναι ο γιος του Νικ Κέιβ που πέθανε νέος. Στο φόντο φαίνεται ένα τζάκι και ράφια. Φίλης Χρυσού | Συγγραφέας & Soul Coach© [Βιβλία / Προσωπικές Συνεδρίες / Σεμινάρια]

Διαρκεί ο πόνος για πάντα;

ΕΜΜΑ, ΜΕΛΒΟΥΡΝΗ, ΑΥΣΤΡΑΛΙΑ

Αγαπητοί Κάρλος και Έμμα,

Ο πόνος παραμένει, αλλά έχω διαπιστώσει ότι εξελίσσεται με την πάροδο του χρόνου. Η θλίψη ανθίζει με την ηλικία, γίνεται λιγότερο μια προσωπική προσβολή, λιγότερο μια κοσμική προδοσία και περισσότερο μια ποιητική ποιότητα ύπαρξης καθώς μαθαίνουμε να παραδινόμαστε σε αυτήν. Καθώς ερχόμαστε αντιμέτωποι με την αφόρητη αδικία του θανάτου, αυτό που φαίνεται αφόρητο τελικά αποδεικνύεται ότι δεν είναι καθόλου αφόρητο. Η θλίψη γίνεται πλουσιότερη, βαθύτερη και πιο υφασμένη. Νιώθεις πιο ενδιαφέρουσα, δημιουργική και όμορφη.

Προς μεγάλη μου έκπληξη, ανακάλυψα ότι ήμουν μέρος μιας κοινής ανθρώπινης ιστορίας. Άρχισα να αναγνωρίζω την τεράστια αξία και τις δυνατότητες της ανθρώπινης υπόστασής μας, ενώ ταυτόχρονα αναγνώριζα, στην ουσία μου, την τρομακτικά επικίνδυνη κατάστασή μας. Έμαθα ότι όλοι στην πραγματικότητα πεθαίνουμε. Συνειδητοποίησα ότι, παρόλο που ο καθένας μας είναι ξεχωριστός και μοναδικός, ο πόνος και η συντριβή μας δεν είναι. Με την πάροδο του χρόνου, η Σούζι και εγώ καταλάβαμε ότι ο κόσμος δεν είναι αδιάφορος ή σκληρός, αλλά πολύτιμος και στοργικός - μάλιστα, υπέροχος - που κλίνει πάντα προς το καλό.

Ανακάλυψα ότι το αρχικό τραύμα του θανάτου του Άρθουρ ήταν το κωδικοποιημένο μυστικό μέσω του οποίου μιλούσε ο Θεός, και ότι ο Θεός είχε λιγότερη σχέση με την πίστη ή την πεποίθηση, και περισσότερο με έναν τρόπο θέασης. Κατάλαβα ότι ο Θεός ήταν μια μορφή αντίληψης, ένα μέσο για να είμαστε σε εγρήγορση απέναντι στην ποιητική απήχηση της ύπαρξης. Διαπίστωσα ότι ο Θεός είναι συνυφασμένος με όλα τα πράγματα, ακόμα και με τα μεγαλύτερα κακά και την βαθύτερη απελπισία μας. Μερικές φορές νιώθω τον κόσμο να πάλλεται με μια πλούσια, λυρική ενέργεια, ενώ άλλες φορές μου φαίνεται επίπεδος, κενός και κακόβουλος. Συνειδητοποίησα ότι ο Θεός ήταν παρών και ενεργός και στις δύο εμπειρίες.

Αυτές τις μέρες, δεν είμαι ούτε δύσπιστος ούτε καχύποπτος με τον κόσμο, παρόλο που η καρδιά μου ραγίζει γι' αυτόν, και δεν είμαι απελπισμένος, καταθλιμμένος ή πικραμένος. Πράγματι, βλέπω τον πόνο ως την πιο ανάλογη αντίδραση στην κατάσταση του κόσμου - το να λέω σ' αγαπώ είναι σαν να λέω ότι η καρδιά μου ραγίζει για σένα, και αυτό το συναίσθημα αντηχεί μέσα σε όλα τα πράγματα, φέρνοντας μια διαύγεια τόσο στον κόσμο μπροστά μας όσο και στον κόσμο πέρα από το πέπλο. Η θλίψη γίνεται τρόπος ζωής, εν μέρει γέλιο, εν μέρει δάκρυα, με πολύ λίγο χώρο μεταξύ τους. Είναι ένας τρόπος να συμπεριφερόμαστε στον κόσμο, να τον αγαπάμε, να τον λατρεύουμε.

Διάβασα αυτό το γράμμα στη Σούζι και συμφώνησε ότι τα πράγματα θα βελτιωθούν με τον καιρό. Μου θύμισε ότι τα όνειρά της για τον Άρθουρ πριν από δέκα χρόνια ήταν τρομερά, καμένης γης, γεμάτα ντροπή και κλάματα. Είπε ότι ο Άρθουρ την επισκέπτεται ακόμα κάθε εβδομάδα. Είναι πάντα στην ίδια ηλικία, περίπου δέκα ετών. Δεν συμβαίνει τίποτα ιδιαίτερο, απλώς κάθεται μαζί της. Μερικές φορές του δένει τα κορδόνια των παπουτσιών. Μερικές φορές τον χτενίζει. Μερικές φορές σέρνεται στην αγκαλιά της και τυλίγει τα χέρια του γύρω από τον λαιμό της. Μου είπε ότι πρόσφατα είδε ένα όνειρο στο οποίο ο Άρθουρ είχε ένα κουμπί για μύτη, και όταν το πάτησε ένα μικρό μπλε φως άναψε. Δεν υπάρχει απελπισία ή τύψεις σε αυτά τα όνειρα. Αντίθετα, είναι μια απλή χαρά.

Δεν είμαι σίγουρος τι άλλο έχω μάθει, Κάρλος, εκτός από το ότι είμαστε ακόμα εδώ, μια δεκαετία αργότερα, ζώντας μέσα στην λαμπερή καρδιά του τραύματος, το μέρος όπου όλες οι σκέψεις και τα όνειρα συγκλίνουν και όπου κατοικεί όλη η ελπίδα και η θλίψη, το λαμπερό και δακρυσμένο μάτι της καταιγίδας - αυτό το στροβιλιζόμενο αγόρι που είναι Θεός, όπως όλα τα άλλα πράγματα.

Τον θυμόμαστε σήμερα.

Με αγάπη, Νικ [Κέιβ]

https://www.theredhandfiles.com/